Σάββατο 25 Αυγούστου 2012

Καλά, πόσοι φωτογραφικοί φακοί μπορούν να κυκλοφορούν στον κόσμο;


Ο καθρέπτης στο πίσω μέρος του εργαστηρίου δείχνει τον βασιλιά και την βασίλισσα. Στην ουσία στον πίνακα αυτό βλέπουμε τι έβλεπαν ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα, δηλαδή την μικρή τους κόρη η Ινφάντα Μαργαρίτα, ανάμεσα σε δύο "Δεσποινίδες των Τιμών" που η μία προσφέρει κάτι στην πριγκίπισσα και η άλλη υποκλίνεται στους βασιλείς.
Ο Βελάσκεθ εδώ - πραγματικά - σταμάτησε μια πραγματική στιγμή στον χρόνο πριν καν εφευρεθεί η φωτογραφική μηχανή:
Τι γίνεται όμως αν κάποιος άλλος έχει έναν διαφορετικό φωτογραφικό φακό; Ας δούμε το «Las Meninas after Velasquez” του Πικάσο τριακόσια χρόνια μετά.. .:
και λίγη λεπτομέρεια..:

ή ίσως, ένα άλλο μάτι συνδυάζει την αγάπη  του προς τον πίνακα με την αγάπη προς τον πατέρα του. Ο Laurent de Brunhoff σχεδιάζει το δημιούργημα του πατέρα του Jean (σ.σ. τον ελέφαντα Babar) έτσι:


Καλά, πόσοι φωτογραφικοί φακοί μπορούν να κυκλοφορούν στον κόσμο; 

Τρίτη 21 Αυγούστου 2012

Τόσο κοντά και τόσο μακρυά..

Έργα που έγιναν την ίδια εποχή, από αξιόλογους καλλιτέχνες, μπορεί να δείχνουν τόσο μακρινά μεταξύ τους...

Από την μία ο Αντρέα Μαντένια το 1455 ζωγραφίζει τον Απόστολο Ιάκωβο να πορεύεται προς τον τόπο της εκτέλεσής τους (κατεστραμμένη νωπογραφία σε εκκλησία της Πάδοβα  από βομβαρδισμό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) :

και από την άλλη ο Μπενότσο Γκότσολι με το "Ταξίδι των Μάγων στην Βηθλεέμ" του 1459..:


Νομίζεις πως κάνεις ταξίδι στο χρόνο...
Αλλά όπως είπαμε.... όλα βρίσκονται τόσο κοντά και τόσο μακρυά...

Υ.Γ. Όσα αναγράφονται παραπάνω δεν είναι κριτική…
Απλές σημειώσεις ενός ανειδίκευτου παρατηρητή είναι…


Πέμπτη 16 Αυγούστου 2012

Το "αληθινό" στη ζωγραφική είναι σχετικό...

Στην παρακάτω εικόνα ο Πικάσο το 1941 ήθελε να ζωγραφίσει την όψη της κότας...

Στο επόμενο όμως πίνακα ο Πικάσο το 1938 ήθελε να ζωγραφίσει την επιθετικότητα, το θράσος και την βλακεία του κόκκορα...

Ο ίδιος ζωγράφος απεικονίζει με διαφορετικό τρόπο όμοια θέματα....
Τι θέλησε όμως να ζωγραφίσει εκείνη τη στιγμή; 

Χρειάζεται και εμείς να ψάξουμε λίγο. Η ικανοποίηση οποιασδήποτε αίσθησης μας τελικά απαιτεί κόπο...
Ένας γενικός κανόνας που αφορά ακόμα και μια απλή παρατήρηση ενός ζωγραφικού πίνακα... 

Αμάν... κουράστηκα...
Πάω να ξαπλώσω...


Υ.Γ. Όσα αναγράφονται παραπάνω δεν είναι κριτική αλλά απλές σημειώσεις ενός ανειδίκευτου παρατηρητή, λάτρη της γνώσης(;)(σ.σ. δεν είμαι σίγουρος...)




Τρίτη 14 Αυγούστου 2012

Άλλο η ομορφιά του πίνακα και άλλο η ομορφιά του θέματος...

Ο παρακάτω πίνακας του Ρούμπενς είναι η προσωπογραφία του γιου του Νικόλα στα 1620.
Όμορφος πίνακας έτσι; 
 Για ομορφιά δύσκολα θα μιλούσαμε στον πίνακα του Ντύρερ, μιας προσωπογραφίας της μητέρας του το 1514...
Αν σκεφτούμε όμως ότι ο δεύτερος πίνακας απεικονίζει καταπληκτικά τις δυσκολίες και τις κακουχίες που πέρασε η μητέρα του, ίσως θα καταλήγαμε ότι ο πίνακας είναι πιο όμορφος τελικά όσο αφορά το θέμα του...

Άλλο η ομορφιά του πίνακα....
Άλλο η ομορφιά του θέματος....
Έτσι μάγκες; 



Υ.Γ. Όσα αναγράφονται παραπάνω δεν είναι κριτική αλλά απλές σημειώσεις ενός ανειδίκευτου παρατηρητή λάτρη της γνώσης.



Δύο λόγια για το «Ουρανοθάλασσο»…


Δύο λόγια για το «Ουρανοθάλασσο»…

Ο φοβερός παππούς του, ο Ντελή-Μιχάλης, ανατινάχτηκε ολόκορμος μέσα του, ολοζώνταντος. Που να πεθάνει αυτός, όσο είχε γιους κι αγγόνια! Ανάρια ανάρια τον αναθυμόνταν ακόμα οι παλιοί να γυροφέρνει τα κρητικά ακρογιάλια και να βάζει κεραμίδι τη χερούκλα του, ν’ αγναντέψει, λέει, αν ξεπρόβαιναν από το ουρανοθάλασσο τα μοσκοβίτικα καράβια. 
Κότσερνε στραβά τη φεσάρα, πηγαινόρχουνταν σ’ ετούτο εδώ το μουράγιο του Μεγαλόκαστρου, ακουμπούσε στον καταραμένο ετούτο Κούλε και τραγουδούσε κατάμουτρα στην Τουρκιά: «Ο Μόσκοβος κατεβαίνει!» Είχε, λένε, μακριά μαλλιά και γένια, φορούσε αψηλά ποδήματα που τα ‘δενε στη ζώνη και πότε δεν τα ‘βγαζε απ’ τα πόδια του. Φορούσε κι ένα μακρύ πουκάμισο μαύρο, γιατί κι η σκλαβωμένη Κρήτη ήταν μαυροφορεμένη, και περπατούσε κάθε Κυριακή, ύστερα από τη λειτουργιά, με το παλιό δοξάρι του παππού περασμένο στον ώμο και με το σαϊτολόγο στη ράχη, γεμάτο σαΐτες.

Από τον «Καπετάν Μιχάλη» του Καζαντζάκη.



Υ.Γ. Όσα αναγράφονται παραπάνω δεν είναι κριτική αλλά απλές σημειώσεις ενός ανειδίκευτου παρατηρητή λάτρη της γνώσης.


Αν ο Ζερικώ είχε φωτογραφική μηχανή...

Το 1821 ο .. Θοδωρής ο Ζερικώ, ζωγράφισε την κίνηση των αλόγων ως εξής: 
Μετά από 50 χρόνια, με την ανακάλυψη της φωτογραφικής μηχανής η κίνηση φάνηκε καθαρά στα μάτια των μελετητών της...
Δεν ήταν έτσι...
Η κίνηση είναι όπως φαίνεται στον πίνακα του Στέφανου Πλάκα, ο οποίος προφανώς διαθέτει.. φωτογραφική μηχανή.. 

Τώρα θα μου πείτε γιατί ασχολούμαι με την κίνηση των αλόγων...
Ε.. να...
Τίποτα παραπάνω..
Μελετώ...
Και μελέτη - ω τι τύχη - δεν έχει όρια...


Υ.Γ. Όσα αναγράφονται παραπάνω δεν είναι κριτική αλλά απλές σημειώσεις ενός ανειδίκευτου παρατηρητή λάτρη της γνώσης.



Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012

Καραβάτζιο. Η επιβολή στην τέχνη


Ο Καραβάτζιο έλαβε εντολή να ζωγραφίσει την εικόνα του Ευαγγελιστή Ματθαίου. Το πρώτο που σκέφτηκε ο ζωγράφος είναι ότι ως γέρος τελώνης και άνθρωπος της δουλειάς θα ήταν κάπως έτσι... Αυτό δεν άρεσε σε αυτόν που το παράγγειλε - την εκκλησία - και τον ανάγκασε να κάνει άλλον... 
Η επιβολή ...




Στην συνέχεια ο Καραβάτζιο ζωγράφισε αυτό: 



Πραγματικά είναι ένας λιγότερος τίμιος και ειλικρινής πίνακας…


Υ.Γ. Όσα αναγράφονται παραπάνω δεν είναι κριτική αλλά απλές σημειώσεις ενός ανειδίκευτου παρατηρητή λάτρη της γνώσης.