Δύο λόγια για το «Ουρανοθάλασσο»…

Δύο λόγια για το «Ουρανοθάλασσο»…

Ο φοβερός παππούς του, ο Ντελή-Μιχάλης, ανατινάχτηκε ολόκορμος μέσα του, ολοζώνταντος. Που να πεθάνει αυτός, όσο είχε γιους κι αγγόνια! Ανάρια ανάρια τον αναθυμόνταν ακόμα οι παλιοί να γυροφέρνει τα κρητικά ακρογιάλια και να βάζει κεραμίδι τη χερούκλα του, ν’ αγναντέψει, λέει, αν ξεπρόβαιναν από το ουρανοθάλασσο τα μοσκοβίτικα καράβια. 

Κότσερνε στραβά τη φεσάρα, πηγαινόρχουνταν σ’ ετούτο εδώ το μουράγιο του Μεγαλόκαστρου, ακουμπούσε στον καταραμένο ετούτο Κούλε και τραγουδούσε κατάμουτρα στην Τουρκιά: «Ο Μόσκοβος κατεβαίνει!» Είχε, λένε, μακριά μαλλιά και γένια, φορούσε αψηλά ποδήματα που τα ‘δενε στη ζώνη και πότε δεν τα ‘βγαζε απ’ τα πόδια του. Φορούσε κι ένα μακρύ πουκάμισο μαύρο, γιατί κι η σκλαβωμένη Κρήτη ήταν μαυροφορεμένη, και περπατούσε κάθε Κυριακή, ύστερα από τη λειτουργιά, με το παλιό δοξάρι του παππού περασμένο στον ώμο και με το σαϊτολόγο στη ράχη, γεμάτο σαΐτες.

Από τον «Καπετάν Μιχάλη» του Καζαντζάκη.

Υ.Γ. Όσα αναγράφονται παραπάνω δεν είναι κριτική αλλά απλές σημειώσεις ενός ανειδίκευτου παρατηρητή λάτρη της γνώσης.